Van afkomst naar verbondenheid
Achter Stichting Lakay Ayisyen staan mensen met een eigen reis.
Een reis van adoptie, vragen, zoeken, ontdekken en opnieuw verbinden.
Voor ons is Haïti geen abstract begrip, maar een deel van wie wij zijn.
Onze verhalen gaan over identiteit, afkomst en het verlangen om onze roots beter te begrijpen.
Wij delen onze ervaringen niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze echt zijn.
Omdat herkenning kracht geeft.
Omdat verbinding begint bij het delen van verhalen.
Hier lees je hoe onze persoonlijke ervaringen hebben geleid tot de oprichting van deze stichting en waarom wij ons inzetten voor geadopteerde Haïtianen die hun culturele identiteit willen (her)ontdekken.
Junie Kenter
Mijn persoonlijke zoektocht naar mijn Haïtiaanse afkomst vormt de basis van mijn inzet.
Ik geloof in de kracht van herkenning, verbinding en samen groeien.
Mijn naam is Junie Kenter, ik ben 27 jaar en ik woon in Zwolle. Ik ben geadopteerd op éénjarige leeftijd en geboren in Montrouis, Haïti. Al van jongs af aan merkte ik dat er vragen in mij leefden over wie ik ben en waar ik vandaan kom. Door de jaren heen werd dit steeds meer een zoektocht naar mijn roots en mijn identiteit.
Ik wilde alles weten. Niet alleen de grote dingen, maar juist ook de kleine details. Van smaken tot geluiden, van kleuren tot geuren. Hoe voelt Haïti? Hoe klinkt het? Wat hoort erbij en wat zegt dat over mij? Maar naast die beleving wilde ik ook heel concreet meer weten over mijn familie. Op wie lijk ik eigenlijk? Heb ik nog broertjes of zusjes? Waar kom ik echt vandaan? Dat waren vragen die mij lange tijd bezighielden.
Die zoektocht was niet makkelijk en ging met vallen en opstaan. Lange tijd had ik alleen een vaag beeld in mijn hoofd en vulde ik veel zelf in. Tot het moment kwam dat we mijn familie vonden. Dat was een belangrijk keerpunt. Waar eerst vooral vragen en losse puzzelstukjes waren, begonnen er dingen samen te vallen. Mensen kregen gezichten, verhalen kregen betekenis en mijn eigen verhaal werd completer. Het voelde alsof een deel van de puzzel eindelijk op zijn plek viel.
In die periode begon ik mij steeds meer te omringen met andere geadopteerde Haïtianen. Ik deed mee aan het WK Adoptie Kids en bezocht verschillende evenementen en bijeenkomsten die werden georganiseerd. Zo leerde ik steeds meer Haïtianen kennen, ieder met zijn of haar eigen verhaal, maar vaak met dezelfde vragen en gevoelens. Dat voelde heel vertrouwd. Je bent toch een soort lotgenoten, en daardoor ontstaan er vanzelf gesprekken. Verhalen worden gedeeld, ervaringen herkend en je voelt dat je niet alleen bent.
Ik merkte dat ik dit heel fijn vond. Het samenkomen, het delen, het herkennen van jezelf in de ander. Het gaf mij rust en tegelijkertijd ook kracht. Door die ontmoetingen begon ik steeds beter te begrijpen wat ik had gemist, maar ook wat ik nodig had gehad in mijn eigen zoektocht. Niet alles hoefde alleen gedragen te worden. Juist samen bleek er ruimte te zijn om jezelf beter te leren kennen.
Met deze stichting wil ik bijdragen aan een community waar ruimte is voor herkenning, ontmoeting en verbinding. Een plek waar mensen zichzelf mogen zijn, hun eigen verhaal mogen ontdekken en waar ook Haïti een belangrijke plek krijgt. Niet alleen het land, maar alles wat daarbij hoort: de cultuur, de geschiedenis en de mensen. En vooral ook elkaar, want samen sta je sterker dan alleen.
Wisline Tondereau
Mijn adoptieverhaal en zoektocht hebben mij geleerd hoe complex identiteit en recht kunnen samenkomen.
Met mijn juridische kennis en ervaring zet ik mij in voor steun, nazorg en duidelijke begeleiding.
Bonjou tout moun!
Wat leuk dat je op onze website kijkt en ons wilt leren kennen. Graag stel ik mezelf aan je voor.
Mijn naam is Wisline en ik ben een bam mam van drie lieve moppies Jim, Jayla en Joe. 40 jaar geleden ben ik geboren in Haïti, om precies te zijn in het prachtige Jacmel. Ik hoop in de toekomst nog eens terug te kunnen gaan naar mijn geboorteplaats. Ik heb een sociaal juridische opleiding afgerond, een juridische opleiding gevolgd en de cursussen “Werken met eigen ervaring” (psychologie) en “De leergang tot adoptiecoach” afgerond.
20 december 1986 kwam ik aan op het vliegveld in Brussel, mijn allereerste reis als 20 maanden oud kind. Ik maakte deze reis omdat ik geadopteerd zou worden door een Nederlandse echtpaar. Mijn adoptieverhaal is op sommige vlakken uniek, bijzonder, verwarrend, complex te noemen maar van de andere kant zal er genoeg erkenning zijn voor vele geadopteerden.
Mijn adoptieverhaal is te beluisteren op Spotify. Daarin vertel ik wat de aanleiding was voor het starten van mijn zoektocht en hoe mijn zoektocht verliep. Vooral waar ik tegenaan liep, juridisch en hoe ik het heb ervaren, emoties. Wat mij enorm is bijgebleven tijdens dit proces, is het gevoel van eenzaamheid. Juridisch weet ik mijn weg goed te vinden, maar het is wel veel om alleen te doen. Hoe zou dit voor een ander zijn? Emotioneel, voor en na het vinden van mijn biologische familie. Het is een rollercoaster, zwaar om alleen te doen. Hoe zou dit voor een ander zijn? Steeds vaker en verder in mijn proces kwam ik andere geadopteerden tegen. Allemaal op een ander moment in hun leven. Zij hadden veel soortgelijke vragen wat betreft hun identiteit, afkomst, adoptie. Dit is slechts een kleine opsomming.
Ik merkte dat ik sterk de behoefte heb om andere geadopteerden te ontmoeten, spreken, ondersteunen. Dit heb ik eerder gedaan door A3 bijeenkomsten te organiseren. A3 staat voor Adoptie, Autonomie en Afstand. Ik heb ook een taalcursus, Kreyol Ayisyen, georganiseerd. Dit vond ik al erg leuk om te doen! Ik wil meer kunnen doen, ik wil meedenken over nazorg voor geadopteerden, financiële ondersteuning, versimpeling van procedures bij identiteitsherstel etc etc. Ik ben hiermee begonnen als bestuurslid bij Stichting Plan Kiskeya. Stichting Plan Kiskeya richt zich op DNA matching, adoptie routes en rootsreizen. Deze zaken zijn belangrijk en nodig voor geadopteerde Haïtianen.
Twee vriendinnen van mij en ik hebben vaak gesproken over nog meer zaken die ook erg belangrijk en nodig zijn, en die nog niet worden aangeboden. Na een paar gesprekken was het ons al vrij snel duidelijk dat wij hier iets mee willen doen. Wij willen onze community dit aanbieden, voor en door. Ik barst van ideeën en energie.
Ik hoef dit niet alleen te doen! Yes!
Hoe zou dit voor een ander zijn?!
Christella Prudon
Ik ben geadopteerd uit Haïti en mijn zoektocht naar mijn roots vormt wie ik ben.
Binnen de stichting zet ik mij in voor een sterke en betrouwbare basis.
Mijn naam is Christella Prudon, ik ben 27 jaar en woon in Nijmegen. Ik ben geboren in Cité Soleil, Port-au-Prince (Haïti) en op driejarige leeftijd geadopteerd, samen met mijn broertje en zusje.
Naarmate ik ouder werd, groeide het besef dat ik anders was dan de mensen in mijn omgeving. De vragen over mijn achtergrond, waar ik vandaan kom en wie mijn biologische familie is, werden steeds groter. Samen met mijn adoptieouders, broertje en zusje heb ik in alle vrijheid en met veel steun onze zoektocht kunnen starten naar mijn biologische familie en het land.
Ook werd mijn behoefte om in contact te komen met lotgenoten steeds sterker: mensen die begrijpen hoe het is om geadopteerd te zijn en hoe uitdagend het kan zijn om jezelf te leren kennen wanneer er belangrijke puzzelstukjes ontbreken. Het was voor mij een openbaring om te ontdekken hoeveel Haïtiaans geadopteerden er in Nederland wonen. Al snel voelde dit vertrouwd en inmiddels heb ik een hechte Haïtiaanse vriendengroep die als familie aan voelt.
Vanuit die verbondenheid wil ik graag iets terugdoen voor de community. Daarom heb ik besloten om samen met Junie en Wisline de Stichting Lakay Ayisyen op te richten. De stichting staat voor alles wat ik belangrijk vind. Dat heeft mij persoonlijk geholpen in mijn zoektocht naar wie ik ben en wilt zijn.
Binnen het bestuur vervul ik de rol van penningmeester en ben ik verantwoordelijk voor het financiële beheer van de organisatie. Dit betekent dat ik de inkomsten en uitgaven zorgvuldig bijhoud, de bankrekeningen beheer en zorg dat rekeningen en kosten op tijd worden betaald. Ook stel ik de begroting en het financieel jaarverslag op en informeer het bestuur transparant over de financiële situatie.
Op deze manier draag ik bij aan een betrouwbare en stabiele basis, zodat de stichting haar doelstellingen op een verantwoorde manier kan realiseren.